Daniel Glid

Daniel Glid (rođen u Beogradu 1963; na Fakultetu likovnih umetnosti diplomirao slikarstvo 1990. a postdiplomske studije završio 1993) ne samo da pripada onoj generaciji koja je nakon postmodernističkih osamdesetih u aktuelni jezik plastičkih umetnosti unela znatne promene, već je među njima zauzeo vrlo dominantno mesto, gotovo promotorno za onu estetiku koja obeležava poslednju deceniju ovog veka.

Ova ocena zasnovana je na činjenici da se on našao na među nekolikim umetnicima (da ovom prilikom pomenemo Jasminu Kalić, Draganu Ilić, Uroša Đurića i Stevana Markuša) koji su na samom prelazu između poslednje dve dekade znatno promenili izgled slikarstva i skulpture a što se moglo jasno zapaziti na njihovim izložbenim prezentacijama, od kojih je možda najdetaljnija bila u trenutku predstavljanja Nove stalne postavke Jugoslovenske umetnosti XX veka u Muzeju savremene umetnosti 1996. godine kada je priređena i izložba pod nazivom “Rezime” kojom je istorija srpske Moderne likovne umetnosti praktično bila zaključena.

Od kada se pojavio na javnoj umetničkoj sceni Daniel Glid je praktično slikao jedinstveni ciklus sa postojanim estetičkim, poetičkim i stilskim karakteristikama. Glavne odlike tog jezika su figurativni slikovni predložak, intezivni kolorizam i krajnje subjektizovan tematski okvir (u kome ima mesta jedino za portrete ličnosti iz najužeg kruga njegovih prijatelja, žanr-scena u kojima su ti isti učesnici, a te slike se gledaju poput porodičnog foto-albuma, kao i malobrojni predmeti koji upotpunjavaju te scene dajući im jedan vrlo intimni karakter itd).

Među desetak slika koje je Danijel Glid sada izložio u Galeriji Medija centra ima i onih koje smo mogli do sada već videti na njegovim samostalnim ili grupnim izložbama, ali i ove najnovije pokazuju nepromenjeni stvaralački rukopis i uopšte kreativni stav sa odlikama koje smo već naveli.

Za umetničke kritičare nema dilema odakle potiče ova vrsta slikarstva. Naime, ono je utemeljeno u praktično govoreći najznačajniju tradiciju srpske likovne umetnosti u ovom veku. Njena najviša tačka bila je dosegnuta tridesetih godina kada je naša Moderna zablistala u umetničkim opusima autora poput Save Šumanovića, Petra Dobrovića, Jovana Bijelića, Zore Petrović i dr. a da spomenemo i slikarku koja stoji na samom početku ovog bisernog niza – Nadeždu Petrović koja je, iako umrla već 1915, začela ovu poetiku kolorističkog ekspresionizma koja je dugo – doduše sa različitim vrednosnim mogućnostima naročito posle Drugog svetskog rata, opstajala na našoj likovnoj pozornici praktično duž celog ovog veka.

Završne akorde u ovoj kompoziciji daje poslednja generacija XX stoleća koja se nedavno pojavila i u kojoj Daniel Glid participira sa izrazito vrednim i zanimljivim slikama, nadasve bliskim senzibilitetu urbanih stanovnika koji su i najveći nejgovi poklonici. To potvrđuje i činjenica da se njegove slike već nalaze u malim kolekcijama društvenog, intelektualnog i umetničkog sloja koji je nekako uspeo da se formira uprkos krajnje nepovoljnim okolnostima.

Jovan Despotović
III program Radio-Beograda, Beograd, 14.8.1998.