Vesna Golubović – Zidna instalacija

Beogradska slikarka mlađe generacije, Vesna Golubović (Banja Luka, 1955) koja od 1981. godine živi i radi u Njujorku, načinila je jedinstvenu instalaciju crtež direktno izvednu na zidu galerije, upotrebljavajući pri tome samo četku, plavu, crnu i crvenu boju. Pošto je završila Fakultet likovnih umtnosti u Beogradu (sa dosta zapaženim slikama na godišnjim studentskim izložbama, kao i na jednoj samostalnoj izložbi crteža iz tog perioda koju je priredila u Galeriji Studentskog grada) u klasi prof. Stojana Ćelića, ova radoznala umetnica odlučila se da slikarsku karijeru pokuša da započne na najneuralgičnijem mestu, u danas najzanimljvijem i najvažnijem umetničkom centru – u njujorku. Okolnosti su je navele da se posle nekoliko dosta važnih grupnih izložbi u Njujorku (Maps, Flags and Presidental Portraits 1983, Totem Show, Sculpture in Arhitecture 1984), da se prikljući izložbi u marginalnoj, ali prestižnoj maloj Fashion Moda galeriji u Bronksu (Njujork), mestu koje je okupilo tada najzanimljivija i ne toliko afirmisana imena njujorških grafitista, poput danas slavnih Keitha Haringa ili A One. Učestvovanje na toj izložbi za nju nije značilo samo srećan događaj da se vrlo eksplicitno odredi ne samo prema sopstvenim stvaralačkim nazorima koji su i do tada otkrivali specifične naznakee autodestrukcije i samoposmatranja, već i obzirom na bliskost i neposrednu saradnju sa vodećim umetnicima u tom domenu i satisfakciju te iskustvo kolektivnog rada sa vrlo otvorenim simptomima masovnosti (populizma) i javnosti u radu.

Vesna Golubović se i pre toga vremena jasno interesovala za aktuelne probleme stvaralaštva i izvan sve užih artističkih svojstava umetničkog dela modernog perioda, a prema demitologizovanju i demistifikaciji njene društvene funkcije. Za nju je slikarstvo oduvek predstavljalo javni čin namenjen masovnoj korespodenciji, ali i osobina sopstvene temporalnosti i određeni stupanj začudnosti. Ta ideja o vremešnosti nekog (svakog) umetničkog dela veoma se lako da čitati u njenim velikim muralnim kompozicijama (monumentima) koje je kao tehnički i plastički fenomen prikazala na ovoj izložbi u Salonu MSU.

Nastojeći da ispuni velike zidne površine crtežima, Vesni Golubović je neophodna velika koncentracija u toku izvođenja rada kao i opšta ideja o konotacijama toga dela u celini. Počinjući da galeriju ispunjava jednistvenom zidnom instalacijom, ona već na samom početku definiše svoja trenutna interesovanja pema apstraktnom ili simboličkkom, erotskom ili poetskom, evokativnom ili izvornom. Ukoliko joj koncentracija ne popusti, galerija na kraju biva ispunjena neobičnom atmosferom gotovo halucinantnih predstava, prizornošću trobojnog rastera i optičkim vaarkama koje dovode u pitanje naš osećaj za ograničenja i konačnost prostora u kome se nalazimo kao i plošnost (dvodimenzionalnost) površine po kojoj je rad rasprostrt.

Veliki trenutni uspeh uemtnosti grafita, koji je postignut u Njujorku, duguje se pre svega jednoj dugotrajnoj tradiciji življenja u megapolisu i potrebi današnjih visokotehniciziranih društava za efektima i posledicama masovnog komuniciranja. To je nesumljivo Vesna Golubović shvatila boraveći u Njujorku. Sa takvih polazišta neophodno je posmatrati i vrednosti njenih privremenih zidnih postavki (koje će u tim slučajevima,posle završetka izložbe biti prekrečene) uz neophodno odstranjivanje naših domaćih navika (ili nedostakak) čije su osobine gore navedene. No, bez obzira na te uslovnosti, izložba Vesne Golubović u Salonu MSU biće označena kao primetan trenutak, pri evidentiranju događaja i pojava u umetnsoti osamdesetih godina kod nas, koje je jednim delom uključuju u novi fenomen nazvan postmodernizam.

Jovan Despotović

Moment, 6/7, Beograd, 1986.