Aleksandar Rafajlović/2

Pikturalni prizori Aleksandra Rafajlovića smešteni su na delikatnoj poziciji na jednoj zamišljenoj liniji koja povezuje predmetno slikarstvo sa apstraktnim. Eksperimetisanje u domenu slikarske forme danas je mnoge autore odvelo u vrstu jezičke i stilske neodređenosti. Kod Rafajlovića je, međutim, slučaj da je on najpre tačno razumeo, a potom i postavio na stabilne osnove semantičke i plastičke slojeve u njegovim slikama. Metod slikanja ga dovodi u vezu sa jednom vrstom natočito definisanog oblikovanja bliskog po duhu ekspresionizmu, dok je konačan učinak takvog načina rada, ona poslednja i presudna prizornost ovih radova, svakako vid apstraktnog razrešenja problema kod dovođenja kolorističkih činilaca slike u jedinstven organizam u uslovima dvodimenzionalnosti slikovne plohe. Nesumljivo je tačno da je Rafajlović u postupku plastičkog oživljavanja površine platna, našu vizuelnu pažnju vodio tananim nitima hromatske ekspresije, čarolijom obojenja interne, uspavana osnove.

Živa vibratnost ovih slika sublimira u sebi značajnu slikarsku koncenraciju u egzekuciji, koliko i spontanost gesta u totalnoj kampanji slikanja. No, za trenutak, barem na kraju, neophodno je napustiti ovaj racionalni, analitički pristup slikarstvu Aleksandra Rafajlovića i prepoustiti se čulima i osećanjima, onim instrumentima slikarske moći koji su i udahnuli život ovim delima. Na taj način se zapravo i najjednostavnije može približiti suštini ovih dela, upravo mnoštvu doživljaja koji se otuda snažno podstiču

Jovan Despotović

Galerija Narodnog sveučilišta Poreč, Poreč, 6.1987.