Gordan Nikolić – slike

Jedna neobična stvar događa se sa radovima Gordana Nikolića, a koja je zapravo izrazita retkost u aktuelnoj srpskoj umetnosti. Radovi koje stvara nekoliko godina unazad akceptiraju se i u slučajevima vrlo izoštrenih zahteva proisteklih iz principa izbora kao da je cilj da se prikažu najrecentnije likovne tendencije, kao i onda kada treba iz brojnih individualnih primera umetničkog rada izdvojiti one koji su u sebi naglašavali čiste piktoralne kvalitete, i na taj način ukazali na njih. U čemu se onda sastoji bitno značenje ovih radova koji očigledno da poseduju dvostruku matricu po kojima se mogu prepoznati u izuzetno mnogobrojnoj današnjoj likovnoj produkciji?

Stepen aktuelnosti najnovijeg stvaralaštva određuje se po nekolikim osobinama – jedna od njih su kompleksi plastičko-stilskih karakteristika koje neko delo neophodno treba da poseduje da bi na sebe skrenulo pažnju one kritike i stručne javnosti koja traga za uvek novim zbivanjima u umetnosti. U medijskom smislu, radovi Gordana Nikolića poseduju evidentnu varijantu živog izraza novog ekspresionizma tekućeg umetničkog razdoblja, dakle, onu specifičnu prizornost koja se poput kolorističkog krika i prividno haotičnog metoda crtanja rasprostire preko površine. Njihova naglašena čulnost, posebno aranžirana postavka ’teme’ i veomaprimetna mobilnost duž dijagonala, podiže ove radove na visoki stepen emocionalne i optičke angažovanosti.

Sa druge strane, Nikolić proizlazi iz one slikarske škole (Fakultet likovnih umetnosti u Beogradu) koja je naročito tokom poslednjeg razdoblja negoval kod učenika izuzetno visoke kvalitete slikanja i crtanja, onu neophodnu stvaralačku aktivnost koja je unutar sopstvenih dela formirala visoka estetska svojstva. Ovaj autor je u tu školu doneo individualni dar za čistu pikturalnu problematiku, a iz nje je poneo potrebne metodske sadržaje i disciplinarne karakteristike.

I u najkraćem: ambivalentnost ovih najnovijih radova Gordana Nikolića, shvaćena na izneti način, određuje ga kao zanimljivu pojavu u našoj savremenoj umetnosti i očigledno bez potrebe da se ova dela svrstavaju u već postojeće kategorije stilova i  estetičkih sadržaja. Radovi Gordana Nikolića dovoljno su autentični i samosvesni sopstvenih dosega da bi bilo rasložno objašnjavati ih jednim ili drugim načinom: a upravo u preplitanju ta dva lica jednog istog umetničkog rada leži njihova prirodna vrednost i stvaralačka istina.

Jovan Despotović

Dom kulture Ivanjica, Ivanjica, 4. 1986.