Tatjana Milutinović – Vondraček

Među najmlađim vajarima na beogradskoj umetničkoj sceni pojava Tatjane Milutinović unela je onaj duh svežine i naročitog autorskog pristupa koji je krarakterističan za aktuelnu plastičku obnovu s početka devedesetih, kao i za, uslovno govoreći, zatvaranje unutar atomizovanih, pojedinačnih jezičkih pristupa što se izgrađuju na individualnim, samostalnim shvatanjima oblika, materijala ili lažnih perdmeta od one vrste stvari koja su izmaštana, naslućena, prizvana iz maglovitih prisećanja. Da se radi upravo o vrlo mladom umetniku posvedočila je i činjenica da Tatjana Milutinović radi ostovremeneo u mnogobrojnim materijala (drvo, metali, terakota, i dr.) čime se dokazuje da ova geneeracija umetnika upravo gradi slobodan, neograničen odnos prema materijalu, tragajući jedino za onom vrstom forme koja najpre njih same – autore, a potom se to osećanje razliva na posmatrače, unutrašnjim razlozima zadovoljava, zatim ispunjava punim plastičkim i vizuelnim identitetom što sena široj stilskoj ravni odražava u mnogim radovima generaciski bliskih umetnika. Radovi Tatjane Milutinović gotovo uvek imaju trag stvarnog predmeta, ali je on ipak “izveden” da se zapravo gibe njegova svojstva unutar jednog drugačije postavljenog pojmovnog i palstičkog sklopa, ili prepleta različitih fizičkih i mentalnih aktivnosti, oblika mašte i materijalnih oblika što se unutar veomaa angažovanog imaginativnog napora ove umetnice preklapaju, ukrštaju, upliću i najzad izranjaju kao potpuno novi, nepoznati, lažni predmeti, rođeni samo zato da bi upravo takvi nadalje prenosili uzbuđenje mašte i volje čistog stvaranja.

Jovan Despotović

Od aprila do aprila 4, Galerija ’Andrićev venac’,  Beograd, 4. 1993.