Dobrivoje Krgović

Skulpture Dobrivoja Krgovića umeštene su u onaj prostor geometrijskih oblika koji se istovremeno mogu razumeti i kao samostalni, originalni plastički predmeti što vlastito postojanje ne duguju tradicionalnom, internacionalnom geometrijskom jeziku, ali se ne može ni potpuno izbegnuti genetska povezanost sa konstruktivističkim avangardama prvih decenija ovog veka.

Dobrivoje Krgović se pojavio na umetničkoj sceni krajem osamdesdetih godina u trenutku izvesne zasićenosti auforičnim jezicima eksrpesionizama, transavangardi, individualnim mitologijama, mirnim kontemplativnim putem definisanja jednostavnog, jasnog oblika izvedenog u različitim materijalima postupkom konstituisanja dela. Ovako dobijeni sistemi drže se unutrašnjom logikom odnosa po osobinama različitih, čak isključujućih materijala (staklo-drvo, drvo-parafin, metal-cement), koji se na čudan način integrišu u čistu geometrijsku formu, u jasni plastički jezik autorove želje za stvaranjem sasvim određenog, konačnog bespredmetnog oblika. Neimenovanost ovakvog oblikaa nije samo napomenuta adekvatnim nazivima (mera vertikalnog dodira, Hladno, Bez naziva, itd.) već i evidentom nemoći da se uhvati smisao ovih dela izvan njih samih, izvan čistih, apstraktnih, jednostavnih i lakih formi koje su bez sumnje tautološle, upravo samodefinišuće unutar vlastitog sistema značenja i jezika.

Ova plastička čistota u jeziku Dobrivoja Krgovića podvučena je i poseban  način postavkom same izložbe  kada se veoma mnogo vodi računa o prostoru u kome se rad nalazi, o njegovoj neprikosnovenoj ambijentalizaciji unutar čijeg polja dejstva nije moguće bilo kakav drugi oblik.

Jovan Despotović

Od aprila do aprila 4, Galerija ’Andrićev venac’,  Beograd, 4. 1993.