Vlastimir Mikić – Mirniji tonovi

Posle početnog perioda elana koji je u velikom intenzitetu trajao nekoliko godina (upravo nakon 1980.) sada se sve češće javlja potreba za specifičnim rezimiranjem rezultata prave polovine osamdesedetih kao i za jednom temeljitijom valorizacijom mnoštva procesa i tendencija koje su se tokom ovog perioda odvijali. Pet godina svakako da je toliko mali vremenski razmak da bi doveo u sumnju mogućnost preispitivanja i teorijskogzaključivanja recentnog slikarstva, međutim, ako se ima u vidu da soim što se od bezbroj stilova “u prvom ;icu” kako se često govori, tek malobrojne tendencije protekgle kroz ovo vremen, neke stvari su se unutar Nove slike promenile dovodeći do pojedinačnih modaliteta i prestrukturiranja. Izložba najnovijih radova Vlastimira Mikića u Galeriji Studentskog kulturnog centra nedvosmisleno svedoči o drugačijem duhovnom stanju koje se sve češće preimećuje sredinom osamdesetih godina (na primer, i u radovima Nade Alavanje ili De Stil Markovića kod kojih je to možda naizraženije).

Vlastimir Mikić (Peć, 1958) već na završnim godinama studija slikarstva na beogradskom Fakultetu likovnih umetnosti skrenuo je na sebe pažnju jednom izvranredno živom i svežom slikarskom delatnošću koja je odmah istakla osobine kompatibilne sa tadašnjom atmosferom obnove slikarstva na početku tekuće decenije. On je zajedno sa De Stil MArkovićem sa kojim godinama čini umetnički par “@estoki” 1981. godine izveo jedan rad – totalno dizajnirani ambijent u tudio TV BEograd (za emisiju “Petkom u 22″), što je bila prva javna manifestacija beogradskog programa novog slikarstva. Osnovne osobine tadašnjih radova bile su težnja ka ambijentalizaciji, prostornim instalacijama, a to je praktično značilo da je često unutar jednog slikarskog pristupa on sadržavao i trodimenzionalne radove, da su mu slike enormnih dimenzija bile izražene uglavnom u ekstatičkom kolorizmu i gestualnoj ekspresiji, i da je plastička struktura isključivo dugovala hromatskoj aktivnosti velikog intenziteta.

Sada je Vlastimir Mikić temeljito reorganizovao prizornost i slikovne kvalitete svojih slika što je za posledicu proizvelo niz novih karakteristika. On se danas opredeljuje za smirenije slikovno polje, čak za pojedine forme koje su gotovo doslovno “interpretirane”, međutim, one su istovreemno smeštene u promenjeni kontekst, onaj koji im u sklopu celog rada daje sasvim nova značenja i uloge. Tako je u ponekim slikama Mikić zaobilazio uobičajenu ilustrativnost figurativnih sadržaja i na taj način je dovodio u pitanje našu optički percepciju, a stimulisao kontemplativnu. Danas su njegove slike bogatije simbolima iikonografskim vrednostima, one su složenije u strukturi i slojevitije u značenjima. No, i nadalje Mikić je ostao veran uglavnom hroamtskom interpretiranju koje još uvek ostavlja direktne refleksije njegovog ranijeg ekspresivnog shvatanja.

Sredina osamdesetih godina, bar prema radu nekih naših umetnika, postaje period preispitivanja dosadašnjih rezultata Novog slikarstva. Kako mladi umetnici vremenom postaju zreliji tako je i njihova slikarska aktivnost poprimila određene serioznije i mirnije tonove, ali sa bogatijim unutrašnjim životom. Ovo znake zrelosti u najnovijim slikama pokazao je i Vlastimir Mikić na samostalnoj izložbi u Galeriji SKC-a, s tim da je on još jednom i to uspešno i dosledno pokazao sve najtananije osobine svog sliakrskog senzibiliteta i odgovornost prema savremenom umetničkom delu.

Jovan Despotović 

Jedinstvo, Priština, 13. 6. 1985.