Julski fašizam

Najzad se opsesija ovdašnjih novonacista ostvaruje – ona koja je začeta njihovim upornim pozivima (od kada su počeli jugoslovenski ratovi devedesetih godina) da se srpski komunisti i srpski fašisti već jednom ujedine, potom vrlo približena dugogodišnjom saradnjom upravo vodećih ideologa novog srpskog nacizma i novog srpskog boljševizma u tada zajedničkom listu – “Dugi”, najzad, udruživanjem ove dve političke grupacije u nakaznu crveno-crnu koaliciju Jula i radikala u čijem su društvu neki naši najpoznatiji naci-likovi sve češće i javno.

Da ovo približavanje i nije neka slučajnost pokazivala su učestala isticanja da su razlike koje postoje između ove dve političke stranke ekstremne desnice i isto toliko ekstremne levice – koje su u ne tako davnoj prošlosti međusobno ratovale do istrebljenja, u stvari mnogo manje nego između njih, takve kakve su po svim ideološkim postavkama i zajedničkog neprijatelja – demokratije. Jednostavni izlivi te ljubavi sa druge strane nikada nisu odbačeni. Naprotiv!

Jedan od najnovijih potvrda je i tekst Dragoša Kalajića nedavno objavljen u “Politici”, aktuelnom glasilu Jula, pa time, zbog koalicionih razloga, i radikala te njima priključenih nacista. Između ostalog tu piše sledeće:

… kako se ta prva i uzorna (francuska – prim. J.D.) posrednička demokratija modernog doba na našem kontinentu odnosila i odnosi prema prema izdajnicima. Mnogi  su bili streljani, pa čak i jedan od najvećih pesnika … samo zato što je tokom okupacije pisao pronemačke oglede. Još veći broj bio je kažnjen dugogodišnjom zatvorom i gubitkom građanskih prava. Neki su, pak… sami sebi presudili. SAD i Velika Britanija su čak preventivno zatočavali u logore ne samo osumnjičene za pronemačka osećanja već i puke, bezazlene pacifiste.

Šta je ovime rečeno? Jedan od mogućih odgovora je da ako su ovdašnji izdajnici, kako u istom članku stoji – neustrašivi heroji mondijalizma, sitno potplaćeni ili besplatni potkazivači i klevetnici svega srpskog, onda, analogno, oni mora da žive u zemlji koja je pod nekakvom okupacijom (što i nije netačno s obzirom na ne samo sumnje već i na dokazane izborne krađe, političko i parapolicijsko violentno ugrožavanje autonomije univerziteta, preke sudove za slobodne medije, bezrazložno hapšenje četvoro beogradskih studenata, itd.).

Zaprepašćujuća je i lakoća sa kojom se upravo danas prelazi preko još jedne njegove neoprezne ali dosledne tvrdnje. Naime, kako očigledno skupa misli koalicija nacionalsocijalista, te lažnodemokratske zemlje odnosile su se i odnose  prema piscima pronemačkih ogleda ili onima koju su zahvaćeni pronemačkim osećanjima, kako smo videli, na zaista necivilizovan način. I to baš prema pronemačkim eksponentima koji su, nimalo pardoksalno i u ovoj prilici, zadobili iskrene simpatije političkih istomišljenika s obzirom na njihova uporna zalaganja da se Srbi okanu te glupe zapadnjačke demokratije te da se okrenu jedinoj, kroz celokupnu istoriju počevši od onog epohalnog susreta Nemanje i Barbarose 1189. godine  dokazanoj, njima savezničkoj zemlji – Nemačkoj.

(Dragi Nemci i Srbi, naše preduzeće obnove srpsko-nemačkog prijateljstva stupa na magistralni put zajedništva sudbine i misije Evropljana. To je put koji potiče iz velike daljine, iz praistorije – i još dalje stremi, ka nadistoriji. Srpsko-nemačko prijateljstvo idealno ishodi iz najdrevnijeg zajedništva koje osvetljavaju katedre savremenih indoevropskih istraživanja, otkrivajući da su panteoni, mitologije i doktrine etike slovenskih i germanskih naroda prvobitno bili toliko podudarni ili slični… Duh istorije nam je nizom znakova predočio plodonosnu nužnost srpsko-nemačkog prijateljstva - istakao je još 1991. godine upravo D. Kalajić, tadašnji koosnivač i član Upravnog odbora Srpsko-nemačkog društva, na osnivačkoj skupštini u SANU).

Bliskost, a u nekim pogledima i potpuna saglasnost oko razumevanja savremenog sveta može se tumačiti ne samo međusobnim naklonostima, mentalitetima ili ličnim preferencijama onih koji najodlučnije utiču na formiranje fundamentalnih i strateških linija u tim ekstremnim ideologijama već i po opštoj pojavi simulacija u svim oblastima društvenog života treće Jugoslavije: od državotvornosti, politike i ideologije, do ekonomije, kulture i umetnosti. Upravo je za sve njih najkarakterističnije odsustvo ikakvog realnog odnosa prema stvarnosti te im se otuda radi tačne identifikacije stavlja prefiks lažno i na taj način dobija slika našeg unutrašnjeg civilizacijskog stanja. Stoga je i potpuno prirodno da se aktuelni srpski (pseudo)fašisti (ili za one koji su osetljivi na nijanse – ljotićevci) nađu pod nemogućom zaštitom (pseudo)komunista (kriptoboljševika), pa čak i da se ujedine u aktuelni vladajući nakaradni savez. (Skoro da bi se mogla aktuelizovati jedna stara parola koja u novim uslovima glasi – U borbu protiv fašista i njihovih domaćih pomagača komunista!). A koliko će zaista trajati ovaj srpski nacizam pod visokim patronatom srpskog boljševizma verovatno je presuđeno sledećim prisećanjem dr. Mire Marković:

Ni jedan obrazovan, ozbiljan i pošten čovek među Srbima ne bi mogao da tvrdi da od 1990. do 1992. u Srbiji nije bilo nacionalizma. Ne bi smeo da tvrdi da taj nacionalizam nije bio nevin ni kada je reč o ratu koji su Srbi vodili u Hrvatskoj, niti da je bio nevin kada je reč o ratu koji su Srbi vodili sa Muslimanima i Hrvatima u Bosni.

Napisano 9. novembra, na Međunarodni dan borbe protiv fašizma.

Jovan Despotović

Republika, br. 202-203, 1-31. 12. 1998.