Marina Ercegović – slike

Prva samostalna izložba slika zagrebačke autorke Marine Ercegović u Beogradu (rođena u Dubroviku1951.), od samo deset slika velikih formata nastalih i protekle dve godine, jasno ukazuju na neka od pitanja koje je pred sebe postavilo slikarstvo tzv. Novog prizora. Jedno od mesta u Zagrebu u kome ovaj stilski izraz nastao je majstorska radionica Ljube Ivanovića kroz koju je prošao niz umetnika najmlađeg slikarskog pokolenja. Da spomenemo samo nekoliko njih poput Brede Beban, Anje Ševčik, Nele Bariišić, Mirne Krešić ili Igora Rončevića, čija imena dovoljno ubedljivo govore o jednorn konstantnom žarištu talenata i nosilaca kreativnih novina u slikarstvu posle 80. godine. Klima zajedničkog rada u radionici, uz vanredno dobru informisanost i otvorenost prema tekućim stilskim promenama, uporedo sa brojnim prostorima za izlaganje čije postojanje omogućava trenutnu proveru vrednosti u kraćim vremenskim periodma, dovela je do nekih karakterističnih interesovanja sa specifičnim osobinama Novog slikarstva. Razvoj što je tekao gotovo svakodnevno, određuje i karakter aktuelnog slikarstva. 

Uspostavljanje subjektivnih linija razvoja nije u suprotnosti sa idejom o diskontinuiranom toku promena koje pogađaju sadašnju umetnost, već pre čer znači da smo svedoci brzih zamena forrnalnih i piktoralih iskaza u stvaralaštvu pojedinih umetnika. Tako je za nepune tri godine Marina Ercegović, koliko deluje u recentnom slikarskom talasu, tri puta menjala intencije, što praktično znači tri tipološke etape. Tokom poćetnih plastičkih istraživanja bila je koncetrisa na crtež. na odredeni tok linije koja je nosilac glavnih vrednosnih komponenti tadašnje slike. Crtež je imao sasvim preciznu ulogu usmerenu ka definisanju ikonografskog sadržaja koji je heteroge i raznorodnog porekla. Njen program je formi je iz repertoara simbola i sadžaja bliskih, s jedne strane pop-artu, a s druge dezejniranju u vertikalnoj ili horizontalnoj repeticiji jednog istog motiva prema uzoru na šare tekstila. Polazište tog slikarstvaje, dakle, u njegovim dekorativnim kvalitetima koji su se održali i do današnjeg dana. Slikama su data precizna i detaljna ikonografska značenja koja se prepliću s retorikom prizora. U slučaju Marine Ercegović postavljene su i osnove uporednih interesovanja za pikturalna i ikonološka značenja islikanog polja. Potom sledi jedna međufaza slikanja na prethodno dekorisanoj podlozi od svilene tkanine; iako na taj način oblikovana slika na prvi pogled može imati složenu strukturu i smisao, ona je upravo svedena na elementarnu vizuelnost. To je, čini se, trajno opredeljenje ove slikarke — isprobavanje vrednosti i ekspresivnih potencijala boje na velikim površinama platna. 

Međutim, u poslednjim slikama ona se vraća literarnosti kroz jednu kodiranu sintaksu elemenata. Onirički sadržaji, ekspresija kao nosilac emocionalnih stanja, pojavili su se u materijalizovanom statusu plastičnih shvatanja Marine Ercegović. Može se reći da su slike ove umetnice veliki dekorativni panoi protkani ornamentima, čiji je repertoar oblika proistekao iz prethodnih floralnih i animalističkih sadržaja koji se, sasvim sigurno, mogu tumačiti i kao začetak jednog izražajnog ciklusa. Kraj linije koja ga zatvara međutim nije u istoj semantičkoj ravni s njegovim početkom već se diže na novi stepen značenja koje će verovatno inicirati buduće promene u tom neprekidnom nizanju. 

Jovan Despotović 

Treći program Radio Beograda, Beograd, 23. 11. 1983, Arhitektura, urbanizam, br. 96, Beograd, 1985, str. 41