Tatjana Ljubisavljević – slike

U poplavi “silovitog”, koloristički ekspresivnog do najudaljenijih granica, ili tematski provokativnog i nametljivog slikarstva ovog trenutka, pojava jedne mlade umetnice koja stoji na potpuno suprotnoj strani, gotovo usamljena, otkriva kako se srpsko aktuelno slikarstvo i u današnjim uslovima “izolacije” razvija u potpuno slobodnom kreativnom duhu duž mnogih formalno plastičkih linija sa zanimljivim rezultatima.                  

Ciklus uljanih slika na platnu Tatjane Ljubisavljević (rođena u Beogradu 1974. gde je završila srednju školu za Industrijsko oblikovanje, a potom i slikarski odsek Akademije umetnosti u Novom Sadu u klasi profesora Milana Blanuše kod koga je sada na postdiplomskim studijama) pod nazivom “Refleksije urbanog” nastale su tokom 1999. godine kao magistarski radovi, upravo pokazuje tiho postojanje i uporno istrajavanje tog fenomena, večito u drugom planu, našeg recentnog likovnog izraza.                  

U osnovi, slikarstvo Tatjane Ljubisavljević je po formi neofiguracija asocijativnog onog tipa koje je i ranije, naročito tokom pedesetih i šezdesetih godina kada je srpska Moderna doživljava svoju “drugu renesansu”, bilo vrlo popularno, podržavano od kritike, umetničkih institucija pa i ljubitelja te kolekcionara, ali sa primetnom promenom senzibiliteta koji je krakterističan za njenu generaciju a koji odgovara izmenjenom duhu sadašnjeg umetničkog vremena u koji ona tek ulazi (jer ova izložba u Galeriji Kolarčevog narodnog univerziteta joj je upravo tek treća samostalna izložba, a prva koja je priređena u Beogradu).                  

U vrlo naglašenim polaritetima: postmoderna – novomoderna (a u srpskom slikarstvu zapravo već treća po redu u ovom veku) Tatjana Ljubisavljević je započela da oblikovno izgrađuje jednu plastičku prizornost koju ponajviše karakteristiše izrazita prefinjenost pastelnih registara baziranih na valerskim vrednostima a realizovanih tonskim lazurima najčešće “izbeljenih” mnogobrojnih plavih, i nešto manje ljubičastih vrednosti. Njen do kraja izoštreni i veoma naglašeni lirski senzibilitet urbanog tematskog porekla omogućio je da Kosta Bogdanović u predgovoru kataloga primeti “suptilni vibrato” u ovom slikarstvu koji zaista ponajviša i dotiče percepciju posmatrača usmeravajući njegova osećanja prema jednom izrazito slikarskom stavu koji ne pokušava da se iskaže niti ma kojim neslikarskim sredstvom (što je jedno od najkarakterističnijih mesta u današnjoj opštoj likovnoj produkciji u nas prepunoj fenomena i zbivanja u samom rubnom području estetičkog).                  

Tatjana Ljubisavljević nastavlja tradiciju “meke linije” srpskog slikarstva koju možemo, uz normalne prekide koji su se događali i na drugim linijama, da pratimo tokom celog ovog veka: od Natalije Cvetković na njegovom početku, preko Ljubice Cuce Sokić sredinom, nazad, kako vidimo, nailazimo na sličan (ali i promenjen) stav i na samom njegovom kraju kroz ovaj primer. Ta stalna unutrašnja obnavljanja slikarstva potvrđuju povesnu i teorijsku tezu da ništa što je nekada u umetnosti postojalo nije zauvek nestalo već da se u novoj formi povremeno ili učestalije javlja sa novim i drugačijim rezultatima.                  

Ceneći ovu njenu izložbu, izgleda nam da će Tatjana Ljubisavljević iz puno razloga i sa isto toliko opravdanja ostati dosledna svom sadašnjem shvatanju likovnosti pa time i dostići onu vrednosnu razinu koja je adekvatna navedenim istorijskim primerima i uzorima. 

Jovan Despotović 

Treći program Radio Beograda, Beograd, 8. 2. 2000