Branislav Mihajlović – slike

Slikarski put Branislava Mihajlovića (rođen u Beogradu 1961. godine) započeo je u na beogradskom Fakultetu likovnih umetnosti na kome je magistrirao 1998, i posle nekoliko dobijenih nagrada kao slikar-početnik preselio se najpre u Holandiju (gde je živeo i radio od 1989. do 1991) a potom u Portugaliju u kojoj stvara već osam godina. U međuvremenu je izlagao u Jugoslaviji, Holandiji, Portugaliji, Španiji, Italiji i Japanu, a u Beogradu je poslednji put prikazao svoje radove 1995. godine (u Manakovoj kući) i to crteže sa aktuelnom temom tadašnjeg rata. 

Sadašnja njegova izložba u Galeriji ULUS-a je prilika da se uverimo da je još jedan nesvakidašnji slikarski talenat po svoj prilici zauvek izgubljen ne samo iz naše sredine već i u samoj umetnosti jer sudeći prema komercijalnom uspehu njegovih radova on se nalazi na najboljem putu da nažalost i u samom slikarstvu napusti autentičnost izraza, da čisti slikarski jezik postepeno zameni stvaralačkom rutinom i zanatstvom koje je na zavidnom nivou ali koje se istovremeno i prazni od njegovo individualnog kreativnog personaliteta.                  

Mihajlović je izložio trtidesetak uljanih slika sa mnogobrojnim dodacima različitog formata, različitih tema i različitog vrednosnog nivoa čime je izložba izgubila na neophodnoj ujednačenosti, ali je zauzvrat pokazala njegovo majstorstvo, kompozicionu, crtačku i kolorističku umešnost koja dokazuje da je ovaj umetnik sazdan od autentičnog stvaralačkog potencijala koji nažalost nije čvrsto ostao na putu čistog kreativnog izraza već se prečesto upuštio u rizična traganja za efektima koji moguće da pozitivno deluju na gledaoce ali za kritičare i posvećenije tumače ostavljaju dovoljno prostora za zamerke. 

One se kreću od nepotrebnog plagiranja poznatih primera u savremenoj umetnosi (poput Miće Popovića ili Jorga Imendorfa do nekih lokalnih slikara koji su u njegovom sadašnjem mestu života veoma popularni i među kolekcionarima cenjeni) do preširokog tematskog dijapazona od portreta do pejsaža ili od eksterijera do enterijera, u poetici od simboličkog do ekspresivnog, a u stilskom pogledu od figurativnog do asocijativnog.                  

Ova samostalna izložba Branislava Mihajlovića još jednom je pokazala da su diljem sveta rasuti brojni jugoslovenski stvaraoci koji na nesreću gube vezu sa vlastitim slikarskim korenima koji su čvrsti, jer je su to pokazali sami njihovi stvaralački počeci, i da sve više podpadaju pod uticaje, često pogubne, manje značajnog lokalnog kolorita koji ih odvodi drugim putevima – onima na kojima se stiče zavidna komercijalna slava ali zasigurno gubi snaga primarnog talenta. 

Jovan Despotović 

Treći program Radio Beograda, Beograd, 19. 9. 2000