Slavko Milenković – crteži

Crteže urađene ugljenom i pastelom, nastale tokom poslednje dve godine, u galeriji Grafičkog kolektiva pokazao je umetnik srednje generacije Slavko Milenković. Milenković je rođen u Beogradu 1959. godine, završio je grafiku na Fakultetu primenjenih umetnosti i do sada je uglavnom izlagao crteže i grafike. Priredio je i po jednu izložbu slika i terakota. Na ovoj izložbi pokazao je 20 radova i time potvrdio da mu ova vrsta medija najbolje odgovara za ekspresiju vrlo zanimljivog poetskog sadržaja. 

Svet Milenkovićevih vizuelnih senzacija, kako je Kosta Bogdanović utvrdio u predgovoru kataloga, kreće se u specifičnoj ikonografiji nastaloj iz imaginarne dekonstrukcije globalnih svojstava mašine. Ovi po sadržanim formama nejasni prizori raznih pravih ili lažnih delova nekakvih nemogućih mehanizama na Milenkovićevim pastelnim crtežima dovedeni su u najbližu relaciju sa uobičajenom pikturalnošću 90-ih godina, dakle sa onom vrstom slikovne predstave koja je ikonografski hibridna u području međuodnosa apstraktno-predmetno a po semantičkim svojstvima nalazi se na mestu preplitanja ličnih mitologema svakidašnjice sa opštim izgledom današnjeg hipermašinskog okruženja. Poznata zamagljena tradicionalna distinkcija u likovnim umetnostima na apstrakciju u figurativnost i u primeru novih crteža Slavka Milenkovića, a to je ujedno i omiljeno mesto dominantne poetike recentnog stvaralaštva, otkriva zajedničku osobinu u mentalitetu novih umetnika koji zanemaruju, po njihovom shvatanju potpuno nepotrebno stilsko čistunstvo, što je u svim ranijim slučajevima opredeljivalo jasnu stilsku pripadnost. Izloženi radovi pokazuju isti stav; Milenković u radu zaista nimalo ne polaže na evidentne kritičke probleme oko tumačenja njegovih crteža. Naprotiv, njihov poetički svet postavljen je direktno izvan predhodnih i uobičajenih estetičkih kategorizacija. U njihovom drugom sloju značenjima i simboličkim predstavama Milenković se očigledno nalazi u kreativnom raspoloženju nekog humornog tumačenja okolne stvarnosti pretrpane mnogim potrebnim i nepotrebnim aparatima i elektronskim pomagalima. Razloženi elementi tih imaginarnih, ali naiskustvenom planu simboličkih i realnih predmeta, dovedeni su do tolike konfuzije u svesti posinatrača da pre izazivaju podsmeh i ironiju nego ozbiljnost koju bi nužno iziskivala pojava ili predstava neke supermoderne i komplikovane naprave. 

Poetski svet umetnika otkrivao je, između ostalog, i njihovu želju da spoljašnju realnost prevedu na simbolički jezik znakova koji će jednim delom biti artificijelno svedočanstvo o vremenu a drugim, što je za samu umetnost važnije, individualni dokaz o aktivnom odnosu naspram uslova u kojima svi prebivamo, ali ne posedujemo istu vrstu dovoljno dobre percepcije ili osetljive senzore kojima bi se takva stvarnost u njenim neobičnostima identifikovala. Jedan estetički vredan i plastički zanimljiv primer takvog kreativnog postignuća mogli smo videti na izložbi novih crteža Slavka Milenkovića.

Jovan Despotović

Treći program Radio-Beograda, Beograd, 3. 3 1997