Goran Kosanović – Znaci nepristajanja (Maxi single)

Četvrte godine, koliko se bavi slikarstvom, Goran Kosanović je otvorio novo, četvrto poglavlje vlastite slikarske knjige. Na početku, 1997. godine to su bile male lirske, sentimentalne (s)likovne autobiografske reminiscencije nastale iz duboko privatnih slojeva njegovog bića. Sledeće godine one su poprimile monumentalne razmere ovoga puta bazirane na nekim fenomenima masovne kulture (filma, rocka) i nekih ikona pop-umetnosti. Prošle godine Kosanović je prikazao fascinantnu seriju 3D radova kao svoju životnu priču o ljubavi. Najnovija serija velikih slika ponovo je pokazala njegov stalni slikarski p(re)okret: ova četiri rada nastala su na potpuno drugačiji način od dosadašnjih, imaju drugačija kreativna ishodišta i dakako vizuelni izgled. No, odmah treba istaći i jednu konstanu: Kosanović ni u jednom slučaju nije promenio rukopis – praktično od prvih radova do najnovijih on je ostao dosledan vlastitom shvatanju fenomena slike i njenog plastičkog jezika u današnjoj ikonosferi. 

Nije bez značaja da je promocija ove serije radova učinjena u Ljubljani budući da je ideja za njih nastala tokom njegovog boravka u tom gradu tokom 1998. godine (kada je imao samostalnu izložbu), dakle u mestu koje je već imalo krajnje delotvorna iskustva opšte kulture koja se zove Noue Slovenicshe Kunst a čine ga slikarstvo Irwina, muzika Leibacha i teatarski performansi Sciopion Nascesea. Ta sintetizujuća kreativna atmosfera bazirana na jasnoj ideološkoj podlozi za Gorana Kosanovića bila je očigledno inspirativna, dakako sa drugačijim kontekstom – onim koji je adekvatan za područje u kome živi i radi. 

Naziv ove serije je Maxi single jer ukazuje na njegovu stalnu potrebu da kreativno poveže (crossover) nekoliko oblikovnih područja: pre svega slikarstva sa popularnom kulturom muzike i filma. Tako je rad Same girls nastao iz kultnog albuma Rolling Stonesa. Peškir je refleksija na grupu Animatori odn. njihovo Leto nam se vratilo u grad kao posveta beogradskim devojkama. I, na crno oslikanoj osnovi, Rage against the Machine ukazuje na Kosanovićev muzički ukus ali i jednu njegovu otvorenu političku i ličnu podršku (zbog dodatka danas toliko prisutnog u javnom životu Srbije) – stisnutoj pesnici kao simbolu studentskog, ali i svakog drugog Otpora tamošnjoj represiji koji takođe upotrebljava ova anarhistička grupa. Najzad, U čast Russa Meyera naslikan na teksaškoj zastavi, omaž je glumicama iz njegovih niskobudžetnih filmova tzv. američke B-produkcije kao subverziji holivudskoj kinematografskoj imperiji. 

U osnovi ovih radova stoji modifikovani postupak slikanja sa, u klajnovski modro, obojenim ženskim telima koja je taj umetnik otiskivao na svojim platnima. Kosanović pak opcrtava tela nagih devojaka koje na natronima ostavljaju tragove samo svojih najerotičnijih mesta ali imaju jedinstvene obrise likova. Ova igra indivualne seksulanosti sa poništenim identitetom (ujednačenim fizionomijama) pokazuje da je Goran Kosanović i nadalje samo potpuno opušteni, nepretenciozni pop-kulturni aktivista kome vlastito slikarstvo na sreću nije cilj već narativ – govor o svom vremenu i mestu na koje ga je kob sudbine dovelo sa jasnim (stvaralačkim) znacima nepristajanja. Isti usud ga i vodi ovim krivudavim i skokovitim putem: sledeće poglavlje ove njegove knjige zasigurno će se razlikovati od svih dosadašnjih. A u tim stalnim promenama, sasvim izvesno, nalazi se najlepše i najuzbudljivije mesto nove umetnosti. 

Jovan Despotović 

Galerija “France Prešern”, Ljubljana, 2000